Vorig jaar had ik nog twee nieren, nu nog maar een. Die ene zag er niet lekker meer uit en moest het lichaam uit. Dat is goed gelukt en ik leef weer vrolijk verder met die ander. Mijn uroloog heeft dat keurig voor mij gefikst en nu, een paar weken na de operatie, is alles weer normaal.
Het herstel had wel wat voeten in de aarde, althans een paar dagen. Naast een ‘gat’ in het lichaam had ik ook een klein gaatje in de darmwand, een zogenaamde chyluslekkage en die moest worden gedicht. Dat doe je met een zogenaamd MCT-dieet was het advies van de diëtiste van het ziekenhuis. “Een MCT-dieet?” hoor ik je zeggen, “Nooit van gehoord.” Kan kloppen, want iedereen die ik sprak zei het niet te kennen en zelfs mijn huisarts moest even googelen.
MCT staat voor Medium Chain Triglycerides (middellange vetzuurketens). Vet uit onze voeding levert veel calorieën en dat is een belangrijke bron van energie voor ons lichaam. Normaliter hebben we het dan over de lange verzuurketens (LCT). Die vetten zitten bijvoorbeeld in feeststol met spijs, margarine, kaas met vetgehalte hoger dan 20+, eierdooier, chocoladehagelslag, pindakaas, halfvolle melk, gehakt, jus, Engelse drop, pinda’s en chips. Dit is uiteraard maar een kleine greep uit een lange lijst van producten die bij een MCT-dieet niet mogen. Gelukkig blijft er genoeg over om fatsoenlijk en lekker te kunnen eten. De basis is overigens MCT-margarine, waarvan ik een kuipje meekreeg uit het ziekenhuis, en MCT-olie om te bakken. Zo’n kuipje margarine (250 gram) kost een slordige 20 tot 25 euro en halve liter olie kost tussen de 18 en 26 euro. Duur dieetje!
De olie was in het ziekenhuis niet op voorraad, dus ging de diëtiste een flesje voor me bestellen en thuis laten bezorgen. Ze bleek per ongeluk een doos te hebben besteld en zo hadden we opeens 24 flesjes in huis. Het dieet was van tijdelijke aard dus de 23 flesjes konden retour naar het ziekenhuis voor de volgende patiënt(en). Bij een controlebezoek aan het ziekenhuis zou een beveiliger de flesjes wel even naar de betreffende afdeling brengen en zo gebeurde ook. Toen ik terugkwam van mijn bezoek aan de arts werd ik breed lachend aangesproken door de vrijwilligers in de hal. De betreffende beveiliger had een flesje olie meegenomen (stiekem?) of meegekregen, maar wel in de veronderstelling dat het een flesje water was. Terug op zijn werkplek had hij een flinke slok genomen van het flesje ‘water’. Dat had hij beter niet kunnen doen, want MCT-olie is om lekker in te bakken en niet om te drinken. Zijn lichaam is nu wel goed gesmeerd, al zal hij nog wel een paar dagen flinke pijn in zijn buik hebben gehad. Ik zal het hem binnenkort eens vragen als ik weer als vrijwilliger in de hal dienst heb.
k