|
Maanden ben je ermee bezig. Je bedenkt een feest, maakt plannen, verstuurt uitnodigingen, telt gasten, bestelt tafels en stoelen, regelt eten en drinken en denkt werkelijk overal aan. Denk je. Want één ding valt niet te regelen: het weer. En juist dat zag er in de dagen voor FEEST2026 niet al te best uit. Regen, wolken en allerlei voorspellingen waar je na drie verschillende weerapps bekeken te hebben ook niet veel wijzer van wordt. Dat was wel een dingetje, want met 75 gasten en een feest dat zich voor een belangrijk deel buiten moest afspelen, hadden we toch echt liever zon dan regen. Maar de weergoden bleken ons goedgezind. Het bleef droog, de zon kwam erbij en alleen rond vier uur vielen er een paar druppels. Even keken we met z’n allen naar boven, maar veel meer dan dat was niet nodig. Het bleef bij die paar druppels. We hadden voor de gelegenheid extra picknicktafels, statafels en stoelen geregeld. De dames waren naar de pluktuin geweest en hadden daar bloemen geplukt, waarvan ze kleine kleurrijke boeketjes maakten voor op de tafels. Samen met de vlaggetjes zag het er meteen feestelijk uit. Eigenlijk was het huis met de tuin en binnenplaats één groot feestterrein geworden. En natuurlijk moest er gegeten en gedronken worden. Dus hadden we ’s morgens ons eigen kleine horecabedrijf geopend. De percolator mocht aan de slag voor maar liefst 15 liter koffie en daarnaast stond er nog 10 liter heet water klaar voor de thee. Multivlaai had acht gesneden taarten bezorgd en onze plaatselijke slijter had ervoor gezorgd dat ook de overige dorst gelest kon worden. We waren er klaar voor. Dachten we weer. En toen kwamen ze… Vanaf twee uur stroomden de gasten binnen. Familie, vrienden, oud-collega’s en andere bekenden vonden hun weg naar huize Diest/Engelaan en binnen de kortste keren zat de achtertuin vol. Een ander deel van het gezelschap streek neer op de binnenplaats. Ze kregen allemaal een kaartje met een feestelijke handleiding zodat we niet steeds het verhaal over eten en drinken hoefden te vertellen en dat werkte. En dan gebeurt er iets moois. Alles waar je weken over hebt nagedacht, wordt ineens vanzelfsprekend. Mensen zoeken een plekje, schuiven bij elkaar aan, pakken koffie en taart, halen een drankje en raken met elkaar in gesprek. Sommige mensen die elkaar nog nooit hadden gezien zaten even later alsof het de gewoonste zaak van de wereld was samen aan tafel. Overal werd gepraat en gelachen. FEEST2026 was begonnen. Waarom ook alweer FEEST2026? Omdat we nogal wat te vieren hebben. Wilma werd 80, Marchenka ging met pensioen, ik word in september 75 en in oktober wonen we alweer een jaar met z’n drieën in Kamperland. Oftewel: 80W + 57M + 75C + 1J = FEEST2026. Je moet er maar opkomen. Tegen vijf uur verscheen de volgende attractie. Vanaf dat moment konden onze gasten onbeperkt Belgische frietjes en snacks halen en daar werd veel en dankbaar gebruik van gemaakt. Wie dacht dat daarmee het culinaire gedeelte van FEEST2026 was afgesloten, had buiten de ijskar gerekend. Aan het begin van de avond verscheen die voor een koude verrassing: een lekker ijsje en voor wie wilde natuurlijk met een flinke dot slagroom. Even binnenkijken. Ondertussen bleek ons huis zelf ook een kleine attractie te zijn. Veel gasten wilden natuurlijk graag zien wat er de afgelopen tijd allemaal was gebeurd. Er volgde dus de ene rondleiding na de andere, met bijzondere belangstelling voor de nieuwe kamers van schoonmama. En dat was leuk. We hebben de afgelopen tijd tenslotte heel wat verbouwd, veranderd, geschilderd en ingericht. Als je daar zelf middenin zit, zie je op een gegeven moment vooral nog wat er nog moet gebeuren. Dan is het extra leuk wanneer mensen die het huis een tijd niet hebben gezien rondlopen, kijken en zichtbaar onder de indruk zijn. Het leverde veel bewondering en complimenten op. Dan kijk je zelf toch ook weer even met andere ogen naar je eigen huis. We hadden natuurlijk vooral gehoopt op een gezellige dag met de mensen die ons dierbaar zijn. Maar onze gasten bleken daar anders over te denken. We werden werkelijk bedolven onder de cadeaus. Bloemen, kaarten, pakketten, dozen en verrassingen. Veel te veel eigenlijk, maar ontzettend lief. En tussen al die cadeaus zaten een paar wel heel bijzondere exemplaren. Zo was er een prachtig miniatuurhuisje, tot in de kleinste details ingericht. Een puzzel van maar liefst 1000 stukjes, gemaakt van onze eigen uitnodiging voor FEEST2026. Die kan dus niet zomaar even op een regenachtige zondagmiddag worden gelegd. En dan was er nog de ingelijste kaart van Kamperland, met precies onze plek aangegeven en daaronder onze namen. Cadeaus waarvan je meteen weet: die krijgen een mooi plekje. Ineens was het acht uur. Dat is misschien wel het vreemde van zo’n dag. Je bent er maanden mee bezig en vervolgens vliegt hij voorbij. Rond acht uur vertrokken de laatste gasten. Inmiddels begon het buiten ook behoorlijk frisser te worden en werd duidelijk dat we met het weer werkelijk geluk hadden gehad. De tafels raakten leeg. De stoelen stonden er ineens verlaten bij. De vlaggetjes hingen er nog. Hier en daar stond een glas en binnen wachtte een indrukwekkende verzameling cadeaus. Toen kwam het moment waarop we eindelijk even konden gaan zitten. Moe? Zeker. Maar vooral ontzettend tevreden. Vijfenzeventig mensen waren naar Kamperland gekomen om samen met ons vier mooie momenten in ons leven te vieren. Er is gegeten, gedronken, gelachen, bijgepraat, rondgekeken en genoten. Je kunt vooraf tafels bestellen, koffiezetten, taarten regelen, bloemen plukken, friet laten bakken en een ijskar laten komen, maar gezelligheid kun je niet bestellen. Die brachten onze gasten zelf mee. En misschien was dát uiteindelijk wel het mooiste cadeau van FEEST2026. |
