Die zijn alweer voorbij. Eenmaal per jaar op vrijdag en zaterdag is onze straat en wat zijstraten in Kamperland het toneel van kraampjes en komen de toeristen langs om te kijken of er nog iets van hun gading te koop is. Tot twee jaar geleden waren het vier woensdagen, maar dat was wel een beetje veel van het goede en was het nooit heel erg druk. Elke week weer moesten we de auto’s van de oprit weghalen als we ze die dag wilden gebruiken.
Dit jaar op vrijdag en zaterdag, het was prachtig weer, begonnen rond zeven uur de eerste standhouders hun kraam in te richten en rond half negen konden we al aan de verse stroopwafel, de kraam die vlak tegenover ons huis stond. De geur kwam ons al tegemoet, maar de verleiding hebben we lang kunnen weerstaan tot onze vriend Hans met een pakje op de proppen kwam.
Rond half negen begonnen we met het vol zetten van onze oprit met spullen die we graag kwijt wilden. Een aantal stoelen en schilderijen, maar ook Cola glazen, veel Wedgwood-serviesgoed artikelen, lampen en ga zo maar door. We hadden de eerste dozen nog niet uitgepakt of potentiële kopers, handelaren in dit geval, snuffelden al tussen de spullen of er iets van hun gading bij zat. Dat zat er, dus al snel waren de eerste euro’s verdiend. Dat ging zo de hele dag gestaag zo door, wij genietend van het heerlijke weer en van de vele leuke ontmoetingen en gesprekken met bezoekers van ons ‘buitenwinkeltje’. Het is vooral voor schoonmama afscheid nemen van spulletjes die ze lang heeft gekoesterd, maar nu alleen nog maar in de opslag staan en daar anders niet meer uitkomen. Na een lange zit eindigde de vrijdag met een een hele nette opbrengst. Alle spullen, wel minder gelukkig, weer terug in de dozen en terug in huis om ze op zaterdag, de tweede Kamperlandse Dag, weer uit te stallen.
Dag twee begon direct met opnieuw onderhandelen met een man (handelaar) die op zoek was naar koper, lampen, naaimachines en andere spullen om die, volgens zeggen, in de container naar Turkije te verslepen. Al het koper, koperen hanglamp en een mengkraan gingen voor 35 euro van de hand. We vroegen eerst te veel, zetten de spullen wel voor hem apart en weg was hij. Niet veel later kwam hij terug en deden we een aanbod van 40 euro voor het geheel, hij bood 30 en uiteindelijk kwamen we op 35 euro uit. Hij blij, wij blij, al blijf je toch steeds met het gevoel achter dat je de spullen te goedkoop van de hand hebt gedaan. Maar ach, we zijn ze kwijt en hebben er nog wat voor gevangen. We kregen nog een bakje aardbeien van hem, aardig toch!
Later op de dag kwam hij nog eens terug en toen stond er ondertussen een naaimachine tussen de spulletjes. Die kwam van onze vrienden uit de straat en die mochten we verkopen. Die naaimachine wilde hij wel hebben. Ik vroeg er 20 euro voor, maar hij bood slechts 10 euro. We checkten nog wel even of de machine het deed. De machine draaide wel, maar de naald ging niet op en neer. ‘Defect’, zei hij en moest deze dus herstellen. Ik, zonder enige kennis van deze techniek, moest dat wel aannemen. Hij liet de machine nog even achter om de rest van de markt af te lopen. Toen ik aan onze vriendin vertelde dat ik haar naaimachine had verkocht voor 10 euro schrok ze zich rot. Die machine was gloednieuw, nauwelijks gebruikt en had lang stil gestaan, vandaar dat deze het nu even niet deed. Voor 10 euro wilde ze deze niet verkopen, maar die koop was al wel gesloten. De koper bleek heel sportief, want toen de vriendin hem vertelde dat het een nieuwe machine was en die niet (meer) wilde verkopen, zag hij af van de koop en kreeg hij de 10 euro terug. Hij kreeg een pruim als troost en we namen vriendelijk afscheid.
Er was ook een Belgische verzamelaar van Coca-Cola glazen, die er uiteindelijk 18 aan zijn verzameling kan toevoegen om zo zijn derde vitrinekast aan te vullen. De Cola glazen waren weg in trek. In totaal wisselden 45 glazen van eigenaar. En dan die dame die onderhandelde namens een vriendin die kopjes en bekers spaart van Wedgwood. De vriendin was echter onderweg van Tsjechië naar Nederland, maar met de moderne sociale media en de dochter die naast haar zat in de auto, werden 10 bekers en 10 kopjes verkocht voor een leuk bedrag. Wegdwood bleek sowieso in trek, want van het gehele servies dat te koop stond, waren nog maar enkele kopjes en wat schalen over.
Rond vijf uur was het wel gedaan. Vermoeid, maar voldaan hebben we de boel weer ingepakt, waarvan een deel maandag direct naar de kringloopwinkel wordt gebracht. De rest gaat terug naar onze loods en wordt daar opgeslagen, misschien wel voor de Kamperlandse Dagen in 2027.