|
Het was weer een week vol afwisseling. En omdat niet iedere week bol hoeft te staan van wereldschokkende gebeurtenissen, neem ik jullie deze keer gewoon eens mee in het leven van een doorsnee Zeeuwse burger. Alhoewel, doorsnee? Daar mag iedereen zelf over oordelen. De week begon met de laatste loodjes van het schilderwerk aan ons voorhuis. De schilder kwam nog één raam aan de achterkant onder handen nemen en daarmee zit het uitbestede schilderwerk er nu echt op. Het voorhuis staat er weer keurig bij en kan er voorlopig tegenaan. Wij zijn tevreden met het resultaat en wachten nu met enige spanning op de rekening. Want hoe mooi het schilderwerk ook is geworden, de rekening zal ongetwijfeld iets minder kleurrijk zijn. Zelf hebben we ook niet stilgezeten. Onze loods was in de loop van de tijd veranderd in een soort opslagplaats waar steeds meer spullen een plekje hadden gevonden. Of beter gezegd: waar spullen werden neergezet omdat er toevallig nog ergens een vierkante meter vrij was. Hoog tijd dus voor een flinke opruimbeurt. Gelukkig beschikt de loods over een soort zoldertje, ooit door de vorige huurder gebouwd. Een bijzonder staaltje bouwkunst, bestaande uit pallets die rechtop tegen de muur staan, met daarop balken en houten platen. Het geheel is stevig genoeg om er behoorlijk wat spullen op te bewaren en je kunt er zelfs op staan. Het bijzondere is dat de hele constructie nergens aan de muren is bevestigd. Dat mag namelijk niet van de verhuurder. Een soort vrijstaande verdieping dus, zonder bouwvergunning en zonder dat er ook maar één schroef in de muur zit. We hebben er heel wat meubels en andere spullen naartoe verhuisd en zowaar: de loods ziet er weer uit als een loods in plaats van een uit zijn voegen gegroeide kringloopwinkel. Een heerlijk gevoel! Op woensdag stond er iets heel anders op het programma. Bij de huisarts mocht ik aansluiten in de rij voor een prik tegen pneumokokken. En omdat ik er toch was, kreeg ik meteen de jaarlijkse griepprik erbij. Twee prikken voor de prijs van één, al waren ze gelukkig allebei gratis. Weer een paar ziekteverwekkers waartegen ik voorlopig beter beschermd zou moeten zijn. Althans, dat was de bedoeling. Donderdag was het tijd voor ontspanning. We reden naar Terneuzen, waar we eerst heerlijk hebben gegeten bij ’t Zusje. Een gezellig restaurant waar de kleine gerechtjes elkaar in een aangenaam tempo opvolgen. Daarna doken we het theater in voor de cabaretmusical We zijn toch familie, met onder anderen Paul de Leeuw en Annick Boer. Een voorstelling vol humor, herkenbare situaties en natuurlijk de nodige familieperikelen. Het werd een bijzonder gezellige en vermakelijke avond. Zo’n avond waarvan je zegt: dat moeten we vaker doen. Maar helaas, de volgende ochtend was de gezelligheid ver te zoeken. Ik werd wakker, drijfnat van het zweet, met een temperatuur die alle kanten op leek te gaan en een wereld die om me heen draaide alsof ik in een draaimolen op de kermis zat. Alleen was er dit keer niets leuks aan. Rechtop staan was al een hele onderneming en van enig evenwichtsgevoel was nauwelijks sprake. En dat was extra vervelend, want juist die vrijdag had ik een lunchafspraak met mijn dochter. Daar had ik me op verheugd. Maar om in deze toestand achter het stuur te kruipen, leek me geen verstandig plan. Met pijn in het hart dus maar afgezegd. Gelukkig staat er inmiddels alweer een nieuwe afspraak in de agenda. Wat in het vat zit, verzuurt niet. Of de ellende iets te maken had met de twee vaccinaties van woensdag? Het zou zomaar kunnen, maar zeker weten doe ik het niet. Mijn lichaam had in ieder geval kennelijk besloten dat het na alle activiteiten van de afgelopen dagen tijd was voor een gedwongen rustperiode. En daarmee kan ik over het weekend eigenlijk heel kort zijn. Terwijl buiten het gewone leven doorging, bracht ik het grootste deel van zaterdag en zondag tussen de lakens door. Geen klusjes, geen uitstapjes, geen gezellig bezoek en zelfs geen behoefte om me ergens druk over te maken. Dat laatste is voor mij toch wel een teken dat er iets niet helemaal in orde is. Maandag toch de huisarts maar eens bellen, want een beetje napijn van een prik is één ding, maar een heel weekend uitgeschakeld zijn is toch iets anders. Tot volgende week, hopelijk weer fris en fruitig! |
