De herfst heeft deze week flink van zich laten horen. En hoe! De stormen Austen en Boelo zorgden in Zeeland en andere provincies voor code geel. Windkracht 7 met uitschieters tot windkracht 9. Nou zijn we hier in Zeeland best wat wind gewend, maar er zijn grenzen. Zeker als je ’s nachts probeert te slapen. Tijdens de eerste storm lag ik in bed te luisteren naar het geraas rond ons huis. Het leek wel alsof de wind persoonlijk had besloten mij uit mijn slaap te houden. Na een tijdje draaien en woelen heb ik de strijd maar opgegeven en mijn toevlucht gezocht tot de bank in de woonkamer. Daar was het windgeraas nauwelijks te horen en kon ik eindelijk wat slapen. Na drie dagen harde wind ben ik er inmiddels wel even klaar mee. Gelukkig beloven de weersvooruitzichten voor komende week wat rustiger herfstweer. Daar ben ik wel aan toe. Herfst mag best herfst zijn, maar het hoeft niet voortdurend te klinken alsof het dak eraf gaat.
Tussen al dat natuurgeweld door kwam er ook goed nieuws. Ik ben opnieuw gekozen als lid van de ledenraad van SeniorWeb. En daar ben ik best blij mee! Dat betekent dat ik me de komende vier jaar weer mag inzetten voor deze mooie organisatie, die zoveel mensen helpt om digitaal vaardig te worden en te blijven. Twee keer per jaar staat er een ledenraadvergadering in Breukelen op het programma, maar gelukkig is er meer dan alleen vergaderen. Zo is er ieder voorjaar de ambassadeursdag, met interessante lezingen, muziek en vooral veel leuke ontmoetingen met andere ambassadeurs.
Deze week waren vrienden van ons dertien jaar getrouwd en dat moest natuurlijk gevierd worden. De feestelijkheden vonden plaats in Den Haag. Omdat we toch die kant op gingen, besloten we er meteen een cultureel uitstapje aan vast te knopen. Het werd een bezoek aan het Mauritshuis. Een museum waar je eigenlijk nooit op uitgekeken raakt. Natuurlijk wilden we Het meisje met de parel van Johannes Vermeer en De jonge man met de tulband van Michiel Sweerts van dichtbij bewonderen. Het blijft bijzonder om oog in oog te staan met schilderijen die wereldberoemd zijn. Maar eerlijk gezegd was ik deze keer nog het meest onder de indruk van De stier van Paulus Potter. Wat een enorm schilderij en wat een ongelooflijke hoeveelheid details! Je zou er bijna bij gaan staan loeien. Potter schilderde het werk al in 1647, maar de stier staat er nog altijd even indrukwekkend bij. Een meesterwerk dat je eigenlijk in het echt moet zien om de grootsheid ervan te ervaren. En dan is er natuurlijk het Mauritshuis zelf. Wat een prachtig gebouw, met zijn schitterende zalen, fraaie inrichting en uitzicht op de Hofvijver. Het is niet alleen een museum vol kunstschatten, maar ook zelf een kunstwerk. Helaas was het Binnenhof grotendeels aan het oog onttrokken door de omvangrijke renovatie. Een beetje jammer, want juist dat historische stukje Den Haag maakt een wandeling rond de Hofvijver zo bijzonder. Maar goed, ook historische gebouwen hebben af en toe een flinke onderhoudsbeurt nodig. Al lijkt die in Den Haag wel erg lang te duren.
Na al die culturele indrukken werd het tijd voor het eigenlijke doel van ons bezoek: het vieren van de dertiende trouwdag van onze vrienden. We hadden al zo’n vermoeden dat het geen gewoon etentje zou worden. En inderdaad, we gingen aan boord van de Hoftrammm, het rijdende restaurant dat je al dinerend door Den Haag en Scheveningen voert. Terwijl je aan tafel zit, trekt de stad aan je voorbij. Althans, dat is de bedoeling. Want helaas was het tijdens het grootste deel van onze rit al donker. En dan valt er van de omgeving niet zoveel meer te genieten. Af en toe wat verlichte gebouwen en straatlantaarns, maar veel meer kregen we niet mee. Jammer, want een rit door Den Haag en Scheveningen is natuurlijk juist leuk vanwege alles wat er onderweg te zien is. Gelukkig was er binnen in de tram genoeg om van te genieten. Er werd een bijzonder vijfgangendiner geserveerd. En laat ik nu niet bepaald iemand zijn die warmloopt voor allerlei culinaire liflafjes. Geef mij maar gewoon een goed bord eten, zonder dat ik eerst moet uitzoeken wat er precies op ligt. Maar deze keer moest ik mijn vooroordelen toch even opzijzetten. Ik heb werkelijk alles gegeten wat er werd voorgeschoteld en, ik moet het eerlijk toegeven, het smaakte uitstekend! Bijzondere combinaties, verrassende smaken en prachtig opgemaakte gerechten. Soms moet je gewoon eens iets anders proberen. Al met al werd het een mooie en gezellige zaterdag,
En nu gaan we ook nog eens over op de wintertijd. De klok gaat een uur terug en dat betekende een uurtje langer slapen. Normaal gesproken ben ik niet zo’n liefhebber van dat gedoe met de klok, maar dit keer kwam dat extra uurtje mij bijzonder goed uit. Na drie dagen storm, een nacht op de bank en een drukke maar gezellige zaterdag kan ik dat uurtje slaap best gebruiken. Nu maar hopen dat de wind zich ook aan de wintertijd houdt en het een uurtje eerder voor gezien houdt.