|
Het was weer zo’n week waarin van alles voorbijkwam. Van medische onderhoudsbeurten tot tuinwerkzaamheden, van vergaderen tot theaterbezoek en van een verdrietig afscheid tot gezellige etentjes. Een week vol afwisseling dus, waarin verdriet en vrolijkheid soms verrassend dicht bij elkaar lagen. De week begon met een bezoekje aan de GGD voor een coronaprik. Een klein prikje, een kwartiertje wachten en klaar was Cees. Gelukkig geen enkele last van bijwerkingen, dus dat viel weer mee. Nu ik toch in de medische sfeer zat, mochten ook mijn oren weer eens worden uitgespoten. Dat bleek geen overbodige luxe. Het gehoor is weer opgefrist en ik kan voorlopig niet meer doen alsof ik iets niet gehoord heb. Ieder voordeel heeft zijn nadeel, zullen we maar zeggen. Ook in de tuin is er iets veranderd. Sinds deze week hebben we een tuinman die ons helpt met snoeien en het verdere onderhoud. We hebben rondom ons huis nogal wat tuin en hoewel we zelf best graag de handen uit de mouwen steken, is het bijhouden ervan een flinke klus. Zeker in deze tijd van het jaar, wanneer bomen en struiken om aandacht vragen en de bladeren besluiten massaal naar beneden te komen. Een paar extra handen zijn dan meer dan welkom. En eerlijk is eerlijk, het is ook wel prettig om af en toe te kunnen zeggen: dat doet de tuinman wel! Tussen al die bedrijven door bezocht ik weer eens een vergadering van de dorpsraad. Ik heb daar in het verleden al deel van uitgemaakt en speel met de gedachte om opnieuw aan te schuiven. Of ik daadwerkelijk weer instap, laat ik nog even afhangen van de algemene ledenvergadering over enkele weken en de daaropvolgende bestuursvergadering. Daarna hak ik de knoop door. Het bloed kruipt kennelijk toch waar het niet gaan kan, want helemaal stilzitten en me nergens mee bemoeien is blijkbaar niet mijn sterkste kant. Woensdag kende een heel andere toon. We namen afscheid van de vrouw van onze voormalige directeur van onze hogeschool. Het werd een mooie en waardige afscheidsdienst, gevolgd door de begrafenis. Momenten waarop je weer even wordt stilgezet bij de betrekkelijkheid van het leven. Na afloop was er gelegenheid om elkaar te ontmoeten en herinneringen op te halen. Daarbij troffen we ook enkele oud-collega’s. En zoals dat zo vaak gaat bij dergelijke bijeenkomsten, ontstonden er naast het verdriet ook warme gesprekken, herkenning en zelfs gelach. Je voelt je bijna bezwaard om zo’n samenzijn gezellig te noemen, maar toch was het dat. Verdriet en vrolijkheid gaan soms letterlijk hand in hand. Misschien is dat ook wel de kracht van zulke bijeenkomsten: samen herinneren, samen verdriet delen, maar ook samen weer even lachen. Gelukkig bood de week ook volop gelegenheid voor ontspanning. Zo bezochten we een voorstelling van Yentl en de Boer. Een uitverkochte schouwburg genoot van het geraffineerde optreden van deze twee dames. Wat zijn die goed op elkaar ingespeeld! Muzikaal bijzonder sterk, prachtige samenzang en harmonieën die soms bijna vanzelf lijken te ontstaan. En tussen al dat muzikale moois door ook nog eens bijzonder grappig. Humor met een knipoog, soms lekker absurd en vaak verrassend. Het was zo’n avond waarop je met een brede glimlach de schouwburg verlaat. Een dag later zaten mijn huisgenoten alweer in diezelfde schouwburg, ditmaal bij een optreden van Tangarine. Twee broers die met hun prachtige samenzang een heel andere muzikale sfeer weten neer te zetten. De zaal was deze keer wat minder gevuld, maar dat deed niets af aan het plezier. Integendeel, mijn huisgenoten kwamen bijzonder enthousiast thuis. Ze waren er zelfs een beetje zen van geworden. Dat is toch ook een mooie opbrengst van een avondje theater: niet alleen genieten van muziek, maar ook nog eens helemaal ontspannen thuiskomen. Ook de auto kreeg deze week zijn seizoensbeurt. De zomerbanden zijn vervangen door winterbanden. Met het terugzetten van de klok naar de wintertijd leek dat een logisch moment. Alhoewel, als je naar het weer kijkt, zou je bijna denken dat de zomer nog wat overuren draait. Voorlopig lijken winterbanden nog niet echt noodzakelijk, maar je kunt er maar beter op voorbereid zijn. De klok staat inmiddels een uur terug en de auto is klaar voor de winter. Nu het weer nog! En alsof de week nog niet afwisselend genoeg was, sluiten we hem af met twee gezellige etentjes. Lekker tafelen, bijpraten en genieten van goed gezelschap. Een mooie afsluiting van een week waarin werkelijk van alles voorbijkwam. |
