Ik kan er deze week niet omheen: de politiek. Twee dagen lang heb ik naar de debatten in de Tweede Kamer gekeken over het belastingplan. Je moet er maar zin in hebben, hoor ik sommigen al denken. Maar ik vind het interessant om te volgen hoe onze volksvertegenwoordigers proberen het land te besturen. Al vraag ik me tijdens zo’n debat weleens af of ze dat zelf ook nog weten. Wat kunnen Tweede Kamerleden elkaar toch lelijk bejegenen! De verwijten vliegen over en weer, de toon wordt steeds scherper en soms lijkt het alsof ze elkaar het licht in de ogen niet gunnen. En dan hoor je later dat diezelfde mensen in de wandelgangen gewoon weer gezellig samen koffiedrinken. Even goede vrienden en collega’s. Je moet als Kamerlid kennelijk niet alleen over politieke overtuigingen beschikken, maar ook over een bijzonder dikke huid. Tegen een stootje kunnen is een eerste vereiste. Toch vraag ik me af of het allemaal niet wat te persoonlijk wordt? Wij Nederlanders kiezen immers een politieke partij vanwege haar standpunten en politieke kleur, niet vanwege de vaardigheid om een ander zo hard mogelijk onderuit te halen.
En dan dat belastingplan. De VVD van Yeşilgöz stemde tegen, nadat PRO en Volt met een verrassende manoeuvre kwamen die door D66 en het CDA werd omarmd. Later sloten ook DENK en de Partij voor de Dieren zich daarbij aan. Het resultaat: 76 stemmen voor en 74 tegen. Een meerderheid, maar wel eentje die de politieke verhoudingen behoorlijk op scherp zette. Crisis! Of toch niet? Het kabinet zit er nog maar die gaan nu in retraite om te kijken of ze in deze samenstelling willen blijven doorgaan. Wordt vervolgd..
En alsof de politiek deze week nog niet genoeg aandacht van me vroeg, kreeg ik zelf ook een verzoek of ik lijstduwer wilde worden voor D66 bij de Provinciale Statenverkiezingen in maart 2027. Een eervolle vraag natuurlijk, maar na enig nadenken heb ik toch vriendelijk bedankt. Een lijstduwer staat doorgaans onderaan de kandidatenlijst en is vooral bedoeld om extra stemmen te trekken. Maar helemaal vrijblijvend is het niet. Met voldoende voorkeurstemmen kun je zomaar gekozen worden en dan zit je ineens in de Provinciale Staten. En hoewel ik de politiek met belangstelling volg, ben ik er zelf nog nooit actief in geweest. Om daar op mijn 75e alsnog aan te beginnen, leek me niet zo verstandig. Laat die plek maar aan een jongere kandidaat die er met frisse energie tegenaan kan.
Bovendien hoef ik me bepaald niet te vervelen. Mijn werk voor XNet, het netwerk van oud-medewerkers van De Haagse Hogeschool, vraagt de nodige aandacht en daarnaast ben ik nog altijd actief voor SeniorWeb. Die vereniging telt zo’n 150.000 leden en ik ben onlangs opnieuw gekozen in de ledenraad, voor een periode van vier jaar. Zo kan ik me blijven inzetten voor (ICT) zaken die me na aan het hart liggen, zonder dat ik me in de politieke arena hoef te begeven. En het prettige is: bij SeniorWeb en XNet kunnen we gelukkig meestal gewoon met elkaar van mening verschillen zonder elkaar eerst verbaal de oren te wassen.
Van links naar rechts ging het deze week trouwens ook in mijn eigen hoofd. En dat had helemaal niets met politiek te maken. Ik vertelde vorige week al dat ik behoorlijk beroerd was geworden. De wereld draaide om me heen en niet omdat ik me zo druk maakte over de Haagse politiek. De huisarts heeft me uitgebreid onderzocht en bloed afgenomen, maar kon gelukkig niets ernstigs vinden. Geen afwijkende bloedwaarden, geen duidelijke oorzaak. Waarschijnlijk een virus, was de conclusie. Zelf verdenk ik nog altijd de combinatie van de griepprik en de pneumokokkenprik die ik kort daarvoor had gekregen. Aanvankelijk had ik nergens last van, maar vorige week vrijdag was het ineens raak. Duizelig, zweten en nauwelijks fatsoenlijk op mijn benen kunnen staan. Een heel vreemde gewaarwording als je normaal gesproken gewoon zelfstandig door het leven stapt en nu ineens ondersteuning nodig hebt om niet als een dronken zeeman door het huis te zwalken. Er zat weinig anders op dan de agenda leeg te maken, veel te slapen en geduldig af te wachten. Dat laatste is overigens niet mijn sterkste kant. Gelukkig gaat het inmiddels een stuk beter. Ik kan weer normaal functioneren, al zit er nog een beetje watten in mijn hoofd.
Klussen zat er dus even niet in. En wie mij een beetje kent, weet dat dat niet vaak voorkomt. Maar ieder nadeel heeft zijn voordeel, zoals een bekende Amsterdamse voetballer ooit zei. Ik had nu eindelijk eens alle tijd om mijn verzameling van Tom Poes en Heer Bommel onder handen te nemen. De afgelopen weken heb ik via Vinted weer een flink aantal ontbrekende stripboekjes voor weinig geld op de kop weten te tikken. Het blijft een sport om voor een paar euro een boekje te vinden dat nog ontbreekt in mijn verzameling. Daarnaast groeide mijn collectie met onder meer een Bommelbeker, een glas, een blik, schriften, een pennenbakje en zelfs postzegels. De vitrinekast raakt zo langzamerhand aardig gevuld. Een bijzonder onderdeel van mijn verzameling is een grote doos met originele krantenknipsels van de Bommelstrips uit NRC (Handelsblad). Die kreeg ik twee jaar geleden van een oud-studente van me. Haar vader was overleden en bleek, net als ik, een enthousiast Bommelverzamelaar te zijn geweest. Eerder had ze me al enkele dozen met boeken geschonken. Later dook ook nog die doos met krantenknipsels op. Een prachtig cadeau, zeker omdat achter al die zorgvuldig uitgeknipte en bewaarde strips ook het verhaal schuilgaat van iemand die jarenlang met plezier dezelfde hobby beoefende. Marten Toonder en zijn medewerkers maakten maar liefst 11.768 afzonderlijke krantenafleveringen van Tom Poes en Heer Bommel, samen goed voor 177 verhalen. Een indrukwekkende productie, waarmee generaties lezers dagelijks werden vermaakt. Van die 11.768 afleveringen heb ik er inmiddels zo’n 4.300 in mijn bezit. Daar zitten ook wel wat dubbele tussen. Maar toch, een paar duizend originele krantenstrips is niet niks. Compleet zal de verzameling waarschijnlijk nooit worden. Daarvoor ontbreken er simpelweg nog te veel afleveringen. Tenzij er natuurlijk ergens in Nederland nog een oude doos op zolder staat met duizenden zorgvuldig bewaarde Bommelstrips, waarvan de eigenaar niet weet wat ermee te doen. In dat geval houd ik me van harte aanbevolen.
Zo ging het deze week dus van links naar rechts en weer terug. Van de politieke verwikkelingen in Den Haag naar een verzoek om zelf de politiek in te gaan. Van een wereld die letterlijk om me heen draaide naar de vertrouwde wereld van Heer Bommel en Tom Poes. Gelukkig staat mijn eigen wereld inmiddels weer zo goed als stil. Nou ja, wat het draaien betreft dan. Want stilzitten is nog altijd niets voor mij.
Tot volgende week!