Soms heb je van die weken waarin van alles gebeurt, maar eigenlijk niets dat op zichzelf een hele column rechtvaardigt. Geen bijzondere uitstapjes, geen spectaculaire gebeurtenissen en ook geen wereldschokkende ontdekkingen. Gewoon een week waarin het leven zijn gangetje gaat. Maar als je al die kleine gebeurtenissen bij elkaar veegt, ontstaat er toch weer een aardig verhaal. Een soort ratjetoe dus. En daar is helemaal niets mis mee, want een goede ratjetoe kan verrassend smakelijk zijn!
De herfst klopt op de deur
Langzaam maar zeker neemt de herfst het stokje over van de zomer. ’s Morgens is het vochtig, de dagen worden korter en de temperaturen beginnen nu toch echt te dalen. Af en toe laat de zon zich nog van haar beste kant zien, maar de regen weet ons inmiddels ook steeds vaker te vinden. De zomer heeft zich lang kranig geweerd, maar lijkt nu toch echt de strijd te verliezen. Tijd om de korte broek definitief op te bergen? Ach, je weet het tegenwoordig maar nooit.
De klussenlijst wordt korter. Of toch niet?
Het was opnieuw een echte klusweek. Niet met grote verbouwingen, want daarvan hebben we voorlopig onze buik wel vol, maar met van die kleine klusjes die soms maanden, zo niet jaren, op een lijstje blijven staan.
Zo heb ik eindelijk de plinten onder de keukenkastjes gerepareerd. Een klusje dat al héél, maar dan ook héél lang op mijn to-do-klussenlijst stond. Maar nu is het gebeurd! En zoals zo vaak vraag je je achteraf af waarom je er eigenlijk zo lang mee hebt gewacht.
Ook onze Sid Dickens-tegels kregen een nieuwe presentatie. Tot voor kort hingen ze allemaal aan één grote plank aan de muur. Die heb ik vervangen door drie kleinere planken, die nu wat speelser verdeeld aan de muur hangen. De tegels komen zo veel mooier tot hun recht en het geheel oogt een stuk levendiger.
Verder kregen we bezoek van de jonge heren van de Trapleuningfabriek. Die kwamen adviseren over een nieuwe trapleuning en een smetplank voor de trap. Ja, waar anders voor? In het voorhuis welteverstaan. Het advies was snel gegeven en de beslissing minstens zo snel genomen. Het kost natuurlijk weer de nodige eurootjes, maar ach, dan heb je ook wat. Over een paar weken komen andere heren alles monteren en kan schoonmama weer een stuk veiliger de trap op en af. En veiligheid mag best wat kosten.
Tot slot heb ik ook nog een spiegel, die de dames prachtig hadden opgeknapt, weer in elkaar gezet en opgehangen. Ook dat klusje kan worden afgevinkt.
Vier klussen afgerond! Je zou denken dat mijn lijstje nu aardig leeg begint te raken. Vergeet het maar. Volgens mij heeft zo’n to-do-lijst een bijzondere eigenschap: zodra je onderaan iets wegstreept, verschijnt er bovenaan vanzelf weer iets nieuws. Een soort perpetuum mobile voor de huiselijke klusser.
Broederlijk bezoek en Japanse plannen
Tussen al dat geklus door kwam broer Hans weer eens gezellig op bezoek. We hebben uitgebreid bijgepraat, een taartje bij de koffie gegeten en vervolgens lekker geluncht. Gewoon gezellig, zoals dat tussen broers hoort te zijn. Hans heeft bovendien mooie plannen, want binnenkort vertrekt hij voor een reis naar Japan. Een prachtig land waar eeuwenoude tradities en hypermoderne technologie hand in hand gaan. Wij reizen straks een beetje met hem mee, maar dan vanuit onze luie stoel. Dankzij Polarsteps kunnen we zijn belevenissen volgen zonder zelf in het vliegtuig te hoeven stappen. Scheelt toch een flinke vliegreis, een jetlag en waarschijnlijk ook een paar eurootjes.
Van zweetdruppels naar denkwerk
Woensdag was het, zoals gebruikelijk, weer tijd voor de spinningfiets. Lekker drie kwartier trappen, zweten en de conditie op peil houden. Binnenkort komt daar ook weer een ritje op zondag bij. Twee keer per week 45 minuten op zo’n fiets die geen centimeter vooruitkomt. Eigenlijk blijft het een merkwaardige bezigheid. Je trapt je een ongeluk en staat na afloop nog precies op dezelfde plek. Maar gezond is het wel!
Naast het lichamelijke werk werden ook de hersencellen deze week weer aan het werk gezet. Samen met mijn invalpartner Henrik speelde ik een bijzonder aardig rondje bridge. We eindigden in de B-categorie op een mooie tweede plaats. En dat was nog nét geen eerste plaats, want het verschil met de winnaars bedroeg slechts 0,24 procent!
Vierentwintig honderdste procent! Dat is bij bridge ongeveer het verschil tussen een diepe zucht en een brede glimlach. Maar we waren dik tevreden.
En nu… vakantie!
Inmiddels staat de herfstvakantie voor de deur. Voor de schoolgaande kinderen betekent dat een weekje geen lessen, geen huiswerk en misschien wel lekker uitslapen. Ook de leerkrachten kunnen even op adem komen. En wij? Wij hebben eigenlijk het hele jaar vakantie. Dat is toch wel een van de grote voordelen van het gepensioneerde bestaan. Geen wekker die ons naar het werk roept, geen vakantiedagen die je moet aanvragen en geen baas die toestemming moet geven. Alhoewel… thuis is er natuurlijk altijd wel iemand die een nieuw klusje weet te verzinnen.
Tot volgende week!